Το χταπόδι
Υπάρχει ένας τόπος ευτυχίας που πήγαινα πολύ συχνά, που έχει αλλάξει τόσο, ώστε τώρα να υπάρχει από αυτό που ήταν, μόνο το στίγμα του στο χάρτη και στο μεταξύ κι εγώ μόνο σαν στίγμα υπάρχω, γιατί έχει περάσει πάνω από μισός αιώνας. Ήταν ένας παράδεισος στη απάτητη Χαλκιδική των 70s. Για να μην μακρηγορώ, θα αναφερθώ σε ένα περιστατικό που δεν μπορώ να ξεχάσω, δεν μπορώ να μην νοσταλγώ και να μην λυπάμαι πολύ, που δεν εκτίμησα σωστά, με δεδομένη και την αρρωστημένη, ίσως, αγάπη που έχω πια για τη φύση. Συνήθιζα να ξαπλώνω στην άκρη της θάλασσας με τα πόδια μου μόνο ακουμπισμένα εκεί που σκάει το κύμα, ώστε να βρέχονται. Τις περισσότερες φορές μ’ έπαιρνε ο ύπνος. Μια τέτοια φορά ένιωσα ένα απαλό δάγκωμα στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού μου. Σηκώθηκα ξαφνιασμένη, αλλά όχι φοβισμένη γιατί τίποτε επιθετικό δεν αισθάνθηκα. Δεν είδα τίποτε μέσα στο νερό, τίποτε στην ακροθαλασσιά και τίποτε τριγύρω. Ξαναξάπλωσα και ξανά κάτι με δάγκωσε απαλά, κάπως περιπαικτικά. Σηκώθηκα και αυτή την ...
