To γλυκό και το δάσος

 

Το δάσος,

ειδικά το δάσος από οξιές, για μένα, φυσικά, εννοείται, ούτε λόγος, για σας δεν ξέρω, είναι ένα από τα πιο όμορφα ζωντανά αυτού του πλανήτη. Θα ήθελα να ζω, δίπλα, μέσα, να ήμουν το δάσος καλύτερα.

Έψαξα μάλιστα μήπως πουλιέται κανένα σπίτι, μπορώ να διαθέσω 5000€, κοντά σε κάποιο, όποιο, χωριό μπορεί να βρίσκεται κοντά σε ένα ονειρεμένο δάσος οξιάς, αλλά δεν βρήκα ακόμη. Για την ώρα πουλιούνται κάτι φρικτά κατασκευάσματα δήθεν χωριάτικα, δήθεν παραδοσιακά, σε χωριά ασφαλτοστρωμένα, τσιμεντοστολισμένα, με γειτόνους να σε στραβοκοιτάνε και οι τιμές είναι εξαψήφιες και αντιστρόφως ανάλογες της αισθητικής σπιτιού και περιβάλλοντος χώρου.

Άλλη μια απογοήτευση της ζωής αλλά ας μην το σκέφτομαι γιατί θα αναζητήσω κάτι γλυκό να φάω, μια πρόσκαιρη ικανοποίηση, κι ενώ το δάσος θα ήταν μια ευτυχία διαρκείας, μακράς ή λιγότερο μακράς, -θα εξαρτιόταν από τα συμφραζόμενα-, το γλυκό είναι δεδομένης, σύντομης, διαρκείας, πολύ σύντομης αν συνηθίζει κάποιος να τρώει με μεγάλες μπουκιές._