Το χταπόδι

 

Υπάρχει ένας τόπος ευτυχίας που πήγαινα πολύ συχνά, που έχει αλλάξει τόσο, ώστε τώρα να υπάρχει από αυτό που ήταν, μόνο το στίγμα του στο χάρτη και στο μεταξύ κι εγώ μόνο σαν στίγμα υπάρχω, γιατί έχει περάσει πάνω από μισός αιώνας. 

Ήταν ένας παράδεισος στη απάτητη Χαλκιδική των 70s.

Για να μην μακρηγορώ, θα αναφερθώ σε ένα περιστατικό που δεν μπορώ να ξεχάσω, δεν μπορώ να μην νοσταλγώ και να μην λυπάμαι πολύ, που δεν εκτίμησα σωστά, με δεδομένη και την αρρωστημένη, ίσως, αγάπη που έχω πια για τη φύση.

Συνήθιζα να ξαπλώνω στην άκρη της θάλασσας με τα πόδια μου μόνο ακουμπισμένα εκεί που σκάει το κύμα, ώστε να βρέχονται. Τις περισσότερες φορές μ’ έπαιρνε ο ύπνος.

Μια τέτοια φορά ένιωσα ένα απαλό δάγκωμα στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού μου. Σηκώθηκα ξαφνιασμένη, αλλά όχι φοβισμένη γιατί τίποτε επιθετικό δεν αισθάνθηκα. Δεν είδα τίποτε μέσα στο νερό, τίποτε στην ακροθαλασσιά και τίποτε τριγύρω. Ξαναξάπλωσα και ξανά κάτι με δάγκωσε απαλά, κάπως περιπαικτικά. Σηκώθηκα και αυτή την φορά περίμενα. Μετά από αρκετούτσικη ώρα εμφανίστηκε ένα μικρό χταπόδι. Προχώρησε με θάρρος και με δάγκωσε ξανά. Έμεινε εκεί και κοιταζόμασταν. Σκέφτηκα: πώς δεν φοβάται; Ήταν πολύ εύκολο να το πιάσω.

Δεν ήξερα τότε τι σκεφτόταν το χταπόδι. Τώρα νομίζω πως ξέρω.

Πριν από λίγα χρόνια είδα ένα ντοκιμαντέρ για έναν δύτη και ένα χταπόδι. Το ντοκιμαντέρ αποδείκνυε την εξαιρετική ευφυΐα που έχει αυτό το ζωντανό. 

Νομίζω λοιπόν -και νομίζω πως δεν κάνω λάθος- ότι ήθελε να παίξει. Ήθελε ίσως και να γίνουμε φίλοι. Σίγουρα με παρακολουθούσε μέρες πριν, με είχε μελετήσει και σίγουρα είχε καλή γνώμη για μένα. Εγώ όμως αποδείχτηκα κατώτερη. Σκέφτηκα: τι θέλει αυτό το ζούδι και με δαγκώνει; Και άλλαξα θέση. Δεν το ξαναείδα και ξέρω πως έχασα, από άγνοια ή και ένα αίσθημα ανωτερότητας που δεν έχω πια, μια μοναδική εμπειρία._