Η αφηρημένη Πλισέσκαγια

 

Έχει ανοίξει μια σχολή μπαλέτου στο ισόγειο της οικοδομής. Είμαι 5 χρονών και ξέρω τι είναι «μπαλέτο». Έχω δει στο σινεμά, συνεπαρμένη, την κινηματογραφημένη παράσταση των Μπολσόι «Η Λίμνη των κύκνων» με πρίμα μπαλαρίνα τη Μάγια Πλιτσέσκαγια. Θέλω να γίνω Πλιτσέσκαγια. 

Λέω: «Μαμά, θέλω να πάω στο μπαλέτο.»

Με κοιτάζει και δεν μιλάει. Αυτό συνεχίζεται για μέρες. «Θέλω να πάω στο μπαλέτο.» Σιωπή.

Μια μέρα μου λέει: «Πήγαινε αφού το θέλεις τόσο, αλλά δεν μπορώ να σου πάρω στολή.» Τρελή χαρά. Δεν με νοιάζει για τη στολή, μέχρι τη στιγμή που βλέπω όλα τα κοριτσάκια να φοράνε κάτι ροζ τούλινες φουστίτσες, άσπρα καλτσόν και πουέντ.  

«Έλα μέσα Μαρία, μη στέκεσαι στην πόρτα»

Μπαίνω στη γραμμή κι εγώ ανάμεσα στα τούλια με το ένα χέρι στη μπάρα, το άλλο απλωμένο στο πλάι σε «πρώτη» και τα πόδια σε «κρουαζέ». Νιώθω μύγα σε γάλα.

Όμως στο επόμενο κιόλας μάθημα έχω μια φούστα από ροζ τούλι. Μου την έχει ράψει η μαμά. Δεν έχω πουέντ ούτε καλτσόν αλλά πια δεν ξεχωρίζω τόσο.

Είμαι ευτυχισμένη. Πηγαίνω ανελλιπώς στα μαθήματα. Είμαι ευτυχισμένη αλλά και μικρή και ξεχνιέμαι και δεν ακολουθώ πάντα όλες τις οδηγίες πιστά.  Την περισσότερη ώρα ονειρεύομαι πως είμαι μεγάλη και σπουδαία και πρίμα μπαλαρίνα. Πλιτσέσκαγια. Κάποια παραγγέλματα δεν τα ακούω καν. Σε κάποια άλλα μπερδεύομαι. Όχι μόνο εγώ και τ’ άλλα κοριτσάκια κάνουν λάθη, αλλά η δασκάλα κυρίως το δικό μου όνομα φωνάζει κάπως …νευριασμένα; «Πλιέ και Πέμπτη.» «Μαρία» «Ντεμί-πλιέ, Μαρία, Ντεμί-πλιέ. Κρατάμε αν-ντεόρ.»

Κι η Χαρούλα μπροστά μου κάνει λάθη, τη βλέπω, αλλά γιατί η δασκάλα δεν φωνάζει: «Ντεμί-πλιέ, Χαρούλα, Ντεμί- πλιέ»; Τέλος πάντων.

Οι μέρες περνούν κι εγώ συνεχίζω και προσπαθώ, αλήθεια προσπαθώ, να μην είμαι αφηρημένη στο μάθημα.

Μια μέρα η μαμά, μου λέει: «Δεν θα ξαναπάς στο μπαλέτο.»

 «Γιατί;»

«Δεν μπορούν να σε έχουν άλλο.»

«Γιατί;»

«Μέχρι τώρα στο μπαλέτο δεν πληρώναμε. Εγώ το είχα κανονίσει έτσι και σε δέχτηκαν χαριστικά. Τώρα η σχολή είπε ότι δεν μπορεί πια να το κάνει δωρεάν κι εμείς δεν μπορούμε να δώσουμε αυτά τα χρήματα.»

Εκείνη τη στιγμή, στα 5 μου χρόνια, χωρίς να το ξέρω, πολιτικοποιήθηκα.

Είμαι 5 χρονών, αλλά διαισθάνομαι γιατί η δασκάλα μάλωνε σχεδόν μόνο εμένα. Καταλαβαίνω ακόμη, ότι είμαστε φτωχοί. Το ήξερα κάπως, αλλά τώρα, ο ταξικός αυτός αποκλεισμός φυτεύει μέσα μου τον σπόρο της εναντίωσης στην ανισότητα.

Ο σπόρος φούσκωσε, έβγαλε ρίζες, έγινε δέντρο και μεγαλώνει ακόμη._